(met soundtrack – loop de gedichten tot het nummer eindigt)
[1]
warme nagels trekken striemen
in mijn beschonken toestand
zoet bloed verdampt op onze
gevulde hoofden van genot
sissend klinken zuchten uit
het matras veren vliegen
in ondiepe meren
meer dan pootje baden aan
de oevers is het zwemmen
op het droge keelgevoel
aan het einde van de
ademhaling
[2]
rit-me
rit-me
rit-me
rit-me
rit-me rit-me rit-me
ultra-sone
poly-fonie
stil-te
[3] (pornografie)
neuk-me
neuk-me
neuk-me
neuk-me
neuk-me neuk-me neuk-me
poly-sone
ultra-fonie
ein-de
Het eerste gedicht breekt hard met de andere. Dat is niet erg, dat is mooi. Maar ik vind het eerste wél beter.
Het is uiteraard juist Maarten, dat er een grote breuk is tussen het eerste en de volgende gedichten.
Voor mij is het grootste verschil dat [1] op een meer ‘traditionele’ manier geschreven is, terwijl [2] ontstaan is uit een zoektocht naar beelden, klanken en mogelijkheden in de taal (nu ik dit schrijf bedenk ik dat dit een niet minder traditionele manier is om poëzie te schrijven). [3] is in feite een nog verder gedreven versie van [2].
Alles heeft uiteindelijk te maken met de manier waarop we naar erotiek kijken. Strikt genomen is de vermelding ‘pornografie’ bij [3] overbodig, maar het functioneert hier meer als ‘parental advisory’, als waarschuwing, bijna als verontschuldiging zelfs.
Door de analogie tussen [2] en [3], vervaagt trouwens de grens tussen erotiek en pornografie. De beelden die [2] (en in zelere zin ook [1]) oproept en de manier waarop het klinkt, krijgen een andere betekenis na het lezen van [3]. Eigenlijk zijn [2] en [3] hetzelfde gedicht.
Enfin, zo zie ik het. De rest van de analyse van mijn eigen gedichten houd ik (voorlopig of voor langer) voor mezelf.